14 نوامبر، سالگرد تولد فردريك بانتينگ كاشف انسولين، اولين بار در سال 1991 با همكاری بنياد بين المللی ديابت IDF و سازمان جهانی بهداشت WHO به عنوان روز جهانی ديابت نامگذاری شده است. هدف از نامگذاری چنين روزی افزايش آگاهی عمومی در ارتباط با علل، عوارض، پيشگيری و درمان اين پديده روز افزون است.
روز جهانی و هفته ملی ديابت سال 1404 تاكيد بر ” ديابت در مراحل مختلف زندگی ” و ” ديابت در محيط كار ” دارد. از پيام های كليدی اين كمپين جهانی آن است كه ديابت می تواند در هر مرحله از زندگی بروز كند و اقدامات پيشگيرانه و مراقبتی بايد در تمام سنين در برنامه های سلامت ادغام شوند. همچنين حمايت از تندرستی و تشويق به خودمراقبتی می تواند موجب توانمند سازی افراد در مديريت اين بيماری شود.
ديابت يك اختلال در سوخت و ساز بدن است كه در آن يا انسولين به مقدار كافی در بدن وجود ندارد و يا انسولين موجود قادر نيست تا وظيفه خود را به درستی انجام دهد. در نتيجه به علت وجود مقاومت در برابر آن، قند خون بالا می رود. انسولين هورمونی است كه توسط سلول های بتا واقع در پانكراس ترشح می شود و وظيفه اصلی آن كاهش قند خون است. پانكراس نيز يكی از غدد دستگاه گوارش است كه در پشت معده قرار دارد. بالا بودن قند خون در دراز مدت باعث بروز عوارض در سيستم قلب و عروق، كليه ها و چشم و سلسله اعصاب می گردد.
- ديابت نوع 1: بيشتر در كودكان و جوانان ديده مي شود و در اثر كمبود انسولين می باشد.
- ديابت نوع 2: بيشتر در افراد بالای 30 سال مشاهده می شود و در اثر مقاومت سلول های بدن نسبت به انسولين می باشد.
شايع ترين علائم
پرنوشی، پرادراری، پرخوری، كاهش شديد وزن، خشكی و ضعف، رنگ پريدگی، گزگز دست و پا، تاخير در بهبود زخم
ها
پيشگيري از ابتلا به ديابت
ورزش منظم، نوشيدن آب، كاهش وزن در صورت داشتن اضافه وزن، ترك سيگار، داشتن رژيم غذايی سالم، مصرف
فيبر، كاهش مصرف غذاهای فرآوردی شده